Yaşama Dair

Hayatımız hep bir planlar çerçevesinde yürür ve gider. Ve biz kaçırdıklarımızı her zaman olduğu gibi, hep geç anlarız. Mesela; çocuğumuz doğduğunda hep biraz daha büyüse, emeklese, yürüse ve yürümeye başladığında da konuşsa, konuşmaya başladığında çabuk algılasa, öğrense vs derken çocuğumuzun nasıl büyüdüğünü ve geliştiğini bile farkedemiyoruz. Hep bir istekler döngüsünde geçiyor yaşamımız, asıl olan yaşadığın ana odaklanmak değil midir? Biz kendimizi birşeylere adarken yaşanan mutlulukları da farkedemeden geçiyor ömür, halbuki anı yaşamak değil midir gerçek olan! john lennon`un dediği gibi :
"Yaşam; biz başka planlar yapmakla meşgulken, olagelen şeylerdir" ...

Her daim sahip olduğumuz güzelliklere değilde, sahip olamadıklarımızadır isteklerimiz, odaklanmamız öncelikli olarak sahip olduklarımız olması gerekmez mi? Bir anlamda şükredici olmalı insan, yok yok diye diye zaten yok olup gitmiyor muyuz? Var olanlarıda gözümüzde yok edip, yokluğa, boşluğa itiyoruz ve hep yeniliyoruz, kaybediyoruz.

Önceden planlayıp tasarlayıp kendimizi mutsuzluğa itecek oyunlar oynuyoruz, farkında olmadan! Mutsuzluğun bunalımını yaşamaktansa, mutlu olabilmenin hesabı içinde olmak değilmidir keyif veren! Mutluluk ve mutsuzluk nasıl elde edilir? Bu da zor bir denklem. Mutluluk küçük denklemlerde gizlidir. Biz hep punta harfli denklemleri çözmeye çabalarız. Asıl olan haklı olmak mı? Mutlu olmak mıdır? Ya da dert etmek mi? Boş vermek mi?
Yaşamı her konusuyla çok mu ciddiye almalıyız, yoksa ciddiye almamız gerekenler üzerine; daha çok mu eğilmeliyiz?

İnce bir çizgidir yaşamak. Farkında olarak. Hissederek...