Yaşama Dair

Mutsuzdur. Mutsuzluğu büyüdükçe de çevresindekilerin mutluluğundan huzursuz olmaya başlar. Her şeyi dışsallaştırır. Başına gelen her kötü şey bir başkasının yüzünden olmuştur. Onunla baş etmek zordur, soğukkanlılık ve sabır ister…

Psikiyatrist Ümit Yazman her şeye kötü tarafından bakan olumsuz insanları anlattı.

“Yıllardır insanları dinlerim. Mutsuzluklarını, hayatlarındaki olumsuzlukları paylaşır, anlamaya çalışırım. İnsanların hikayelerini değil, o hikayeyi yaratan insanın özünü duymaya çalışırım. Kendi kendilerine sormadıkları, soramayacakları soruları sormaktır işim. Olayları değil, duyguları duyar ve onları konuşurum.

Hayatlarında değişiklik yaratmak isteyen insanlarla görüşürüm. Sürekli olarak başlarına gelenlerden yakınanları dinlerim. Her birey kendi hikayesindeki olumsuzlukların pek çoğunun, hatta hepsinin, tek bir nedenden kaynaklandığını genelde görmez. Göze, başına neden bunların geldiğine yakınmaktan başka bir şey görmüyordur. Nedense, hiç kimse yaşadıklarının kendi seçimi olduğunu, tüm bunları kendisinin hazırladığını ya fark etmez ya da farketse de kabul etmez.

Küçük detaylarda büyük değişikliklerin şifrelerinin yattığını görmüşümdür hep. Değişim sarsılmayı gerektirir. Hiç sarsılmayan tren vagonu hep aynı rayda, aynı yolda gidiyordur. Tren eğer ray değiştiriyorsa, yani önündeki yollar içinden her zaman gittiğinden daha farklısını seçiyorsa, mutlaka sarsılacaktır. Terapilerde de sarsılmadan değişim olmaz.

Her insanın içinde negatif ve pozitif bir arada bulunur. Biz hangisini seçersek, onu yaşarız. Yaşam bize olumluyu ve olumsuzu bir arada sunar. Bazıları hep olumsuzu görmeyi ve onu yaşamayı seçerler.

İkna etmeye çalışmayın

Olumsuz insanlar, temelde mutsuzdur. Mutsuzluğu büyüdükçe, çevresindeki mutlu insanların mutluluğundan huzursuz olmaya başlarlar. Onların huzur bulabilmesi için çevrelerine huzursuzluk vermeleri gerekir. Dünyaları, olumsuz olay ve duygularla doludur. Kendilerini tüketen bu olumsuzluğu kendi hayat enerjileri sanırlar ve sürekli olarak didişecek, yakınacak, çatacak bir şeyler bulurlar.

Sınır duyguları yoktur. Bazen bir nokta kadar küçük hissederler kendilerini, çaresiz ve kopuk… Ya da tam tersine o kadar geniştir ki sınırları, dünya onların etrafında döner gibidir. Herkesin hayatına müdehale etme hakkını ve onları yönetme, yönlendirme hakkını kendilerinde bulurlar. Her iki halde de çevrelerindeki inasanlar gittikçe azalacaktır. Kendi yalnızlıklarının mimarı olduklarını görmeden aynı davranışları sürdürürler. Yalnızlaştıkça hırçınlaşır, hırçınlaştıkça yalnızlaşırlar. Bu arada sürekli hayatın kendilerine niye böyle davrandığını ve yalnızlıklarının nasıl bir kader olduğunu sorgularlar.

Her şeyi dışsallaştırırlar. Başlarına gelen her şey bir başkasının yüzünden olmuştur. Yaşadıkları her olumsuzlukta, çevrelerine bulaşır ve onlara da olumsuz enerji yayarlar. Kendi kendileriyle yüzleşmeyi hiç sevmezler.”